شب شرقی

 

 

آهای بهار ! وایستا بینم ! کجا می ری ؟؟

سرت رو انداختی پایین ، بی سر و بی صدا می ری !!

بگو بهار ! این که می ری ، یعنی دیگه تموم شدی ؟

تو خوب بودی ، ما بد بودیم ، از بدیمون حروم شدی ؟

آخه بهار مهربون ، ما آدما یه کم بدیم

لابد یادت نرفته که رنگین کمونو خط زدیم

بهار می دونم اگه من ، ازت بخوام باز بمونی

نمی تونی ، آخه همه اش سه ماهه وقت مهمونی

بهار جونم ، می بخشی من اول شعرم داد زدم ؟

آخه دلم گرفته بود ، هر چی باشه یه آدمم ...

بهار برو ، ولی تو رو به جون اون گلات قسم

بهم بگو که باز میای ، باز می ذاری اینجا قدم

 

 

 

 

انگار کن که فردا، فردا تمام می شود

این روزهای وحشی، در لحظه رام می شود

این فاصله که دور است، محو است در هیاهو

انگار پیش پایت، کمتر ز گام می شود

 

پ.ن. عرشه ... آمار مهندسی ... شعر ...

پ.ن.۲. می ریم ... می خونیم ... می گیم ...

بیست بهار ...

بیست بهار است که من آمده ام و بیست بهار است که تو رفته ای ...

تو با بهار آمدی و کوچ چلچله ... خرداد می شوی و من اردیجهنمم ...

بعضی وقتا یکی رو واسه لحظه ای ( لحظه هایی )  انتخاب می کنی ... ( حتی ) بی هیچ دلیلی ... دلت می خواد باهاش حرف بزنی ... گاهی دیوار فاصله خیلی بلنده ... (حتی ) ...

پ.ن: شاید خیلی خودخواهانه باشه که آدما رو واسه لحظه های خودت انتخاب کنی !!!