شب شرقی

 

 

چند وقتی است قلبم یک صدای اضافی دارد ...

فکر می کنم یک ماهی افتاده است توی قلبم ...

 

( اولی را آقای دکتر گفته است و دومی را من ! آقای دکتر گفته است کلی آزمایش و تست و چی چی گرافی و از این جور چیزها لازم است تا دلیلش معلوم شود ... اما آقای دکتر نمی داند که من برای خودم کلی متخصص قلبم !! )

 

 

 

 

می خوانمت

قافیه هایت را از بر می شوم

پا به پای هر ردیفت تا انتها می روم

مراعات نظیرت را نظیر به نظیر تمامی مصرع هایم قرار می دهم

.

.

.

هیچ بیتی ندارم که با آن به استقبال تو بیایم

تمام تشبیه های کاملم

پیش صراحت استعاره های مکنیه ات کم می آورند

نزدیکی تشخیص ، معناهای دور را می شکند

و ایهام ها مست تناسب می شوند

و من ... باز ... می خوانمت

شاعر شعر های من !

 

 

 

 

لحظه ها سنگین تر از آنی هستند که بتوانند بگذرند

بدون له کردن من ...

 

 

 

 

تا حالا فکر کردی به این که آب وقتی دوسِت داره ، با حباب هاش باهات حرف می زنه ؟  حتی وقتی ازت دلگیره ، باز حبابه و حبِ آب ... فکر کنم آب دوست نداره کسی رو دوست نداشته باشه ...

 

 

 

 

پاییز رسید ،خیلی ساده و آروم و بی سر و صدا!

دیروز عصر که یادم افتاد پاییز شروع شده ، کلی دلم براش سوخت ! اون دبدبه و کبکبه ای که تا دو-سه سال پیش داشت، کجا و این گم شدنش تو شلوغی روزمرگی ها و روز مرگی هام کجا ...

شاید بایستی دلم واسه خودم می سوخت ...