شب شرقی

 

 

نگاهم می کنی...

حواسم پرت می شود،

و چیزی نمی ماند باد روسری ام را ببرد...

می خندی...

یاد دلت می افتم

که به باد سپردی اش...

راستی !

 آن روز حواست کجا پرت شده بود ؟

 

 

 

 

کنارم نیستی، اما می دانی حال من و دلم را...

به گمانم خورشید هم دل نگرانت شده است که این گونه سرک می کشد به همه جا...